Geen interview

Soms zien wij Igor nog wel eens door de Poort naar de Katbladstraat komen. Hij blijft dan meestal vlakbij de Poort staan, kijkt wat rond en keert vervolgens weer terug, de Hoftuin in.
Deze keer liep hij echter helemaal door naar de redactie, alsof hij gekomen was om iets te vertellen. Maar toen mevrouw K. aanstalten maakte om naar buiten te gaan om hem te begroeten, bedacht hij zich en snelde weer naar de overkant van de straat om daarna in de Poort te verdwijnen.
Zodoende hebben wij dus geen interview met hem kunnen hebben.
Inderdaad erg jammer.

Rondleiding door Igor

Zoals we in een vorig bericht al schreven, waren we op bezoek geweest bij Iwan en zijn familie.
En nu was Igor dus aan de beurt.

Terwijl Iwan op het balkon zocht naar een geschikte po(e)seerplek, werd hij gevolgd door Igor. Want Igor heeft nog steeds heel veel belangstelling voor de geuren van een zekere plek onder de staart. Die interesse heeft hij al van jongs af aan en daar komt hij (denken wij) nooit meer vanaf.

Toen Ieg klaar was met besnuffelen van Iwan's rozijntje, wilde hij best even op de foto. En daar Iwan nog steeds aan het zoeken was naar een goede foto-achtergrond. richtte mevrouw K. zich ondertussen graag tot deze zachte wolbaal.
Die mooie, blauwe kijkers, heh? Ja, inderdaad om bij weg te smelten...

En die snor mag er ook wezen!

Maar Igor had snel genoeg van het stilzitten en besloot ons een rondleiding op het balkon te geven, of tenminste ons te laten zien wat hij daar zoal allemaal aan mogelijkheden heeft om zich te vermaken.
Nou, eerst maar een niveautje hoger?

Ja, inderdaad een mooie plek met een fraai uitzicht. En nee, mevrouw K. bleef op haar eigen bescheiden niveau en kwam niet naast Ieg zitten wegens een voor haar te gevaarlijke klim en bovendien hoogtevrees.
Het dak met al die afvoerpijpen heeft u kort geleden nog kunnen bewonderen in een vorig bericht dat over Pluis' hachelijke avontuur ging.

Toen Igor uitgezeten was, kwam hij weer terug naar het balkon om te laten zien dat het muurtje eveneens een geschikte plek was om op te verpozen. U wilt zeker niet weten hoe diep de tuin achter het muurtje ligt? Toch wel? Nou, erg diep dus, maar Igor had daar geen last van.

Wij wilden graag nog een mooie close maken van Ieg, maar dat begreep hij niet helemaal. Hoewel, het kan ook zijn dat hij wilde helpen, of gewoon een knuffel wilde. Wij gokken bij nader inzien op het laatste.

Plots was er iets dat Iegs aandacht trok. En omdat dat best een Hofhaarfabriek kon wezen, wilde mevrouw K. ook wel even verder kijken dan haar neus lang was. Met de camera natuurlijk, dat spreekt voor zich.

K. moest daarvoor met haar arm boven haar hoofd over het balkonmuurtje heen hangen dus wist niet wat er precies te zien was.
Bij nadere bestudering echter konden wij geen andere haarfabrieken ontdekken, alleen maar een hoop groen en daken.
Maar Igor heeft natuurlijk heel scherpe ogen, en daarom nemen we aan dat er ergens toch wel wat beweging was (geweest).

Wel, de laatste poging tot een fraaie close up mislukte ook, daarvan getuigt de foto hiernaast. Niet alleen kwam Igor alweer voor een aai, het was ondertussen ook al te zeer gaan schemeren om nog wat leuks te kunnen doen met onze camera, en flitsen doen we niet graag, zeker niet als de haarfabriek van schrik mogelijk naar beneden kan kletteren.
Wij namen dus afscheid van Igor en gingen af op de lekkere etensgeuren die via de openstaande balkondeuren naar buiten zweefden.

De maaltijd die wij kregen voorgeschoteld was overheerlijk, en dus zullen wij niet al te lang wachten met het maken van een volgende afspraak. Om de haarfabrieken te fotograferen dus, heh? Ja.

Vertrouwen of wantrouwen?

Gisteren gingen de mensen van Iwan, Lotje, Caja, Igor en Cieniy een dagje op stap, en zo kwam het dat mevrouw K. de vijf haarfabrieken hun diner mocht serveren.
Hiernaast ziet u Lotje. Tijdje niet gezien, heh Lot? Nee, en daarom vertrouwde Lotje het niet helemaal. Wat kwam deze vage bekende doen in haar huis? Zou zij door het luikje naar buiten vluchten of toch maar afwachten of dit bezoek nog iets positiefs zou opleveren?
Mevrouw K. liet Lot maar even met rust en ging uitzoeken waar de andere vier zich ophielden.

Caja lag stilletjes in een ruime stoel en keek mevrouw K. brutaal aan. K. sprak haar vriendelijke toe maar daar had Caja geen boodschap aan. Eerst zien en dan pas geloven, en dus ging K. maar vast naar de keuken waar op het aanrecht de blikjes klaar stonden.

Daar aangekomen hoorden wij al spoedig trippelende pootjes. Jawel, het was Iwan die direct een verhaal begon af te steken over hoe verschrikkelijk lang zij allen al alleen waren geweest en dat het hoog tijd werd voor een verse hap uit nieuwe blikjes. En die troep die ze als ontbijt hadden gekregen stond er nog grotendeels en mocht K. dus best wel weggooien; Iwan zou daar in elk geval geen hap meer van nemen.
Wel, zo te zien komt Iwan niks te kort want hij ziet er puik uit, ondanks dat hij bijna al zijn tanden kwijt is. Wij konden ons trouwens best voorstellen dat hij liever de mousse-variant van Gourmet at; dat zou hij even later laten blijken ook.

Omdat Iwan wel vertrouwen had in het doen en laten van mevrouw K., kwam nu ook Caja naar de keuken. Maar daar gearriveerd had zij in eerste instantie alleen maar belangstelling voor Iwan, want viel hem lastig door beurtelings tegen hem aan te leunen en langs hem te schuren, en met haar pogingen het record kopjes geven te verbreken. Iwan liet het allemaal toe terwijl hij intussen natuurlijk wel in de gaten hield of de voerbakjes naar behoren gevuld werden.

Mevrouw K. echter wilde eerst nog wat foto's maken van de activiteiten van zijn aanbidster, en zo kwam het dat Iwan toch wat langer moest wachten op zijn hap dan hij wenste.

Ondertussen was Lotje de trap naar boven opgegaan. Blijkbaar was ze toch tot de conclusie gekomen dat K. niet echt te vertrouwen was.

Nu wisten we alleen nog niet waar Igor en Cieniy uithingen. Misschien wel buiten?

Inderdaad, daar waren ze, op het balkon gelegen.
Dat Cieniy niet naar binnen zou komen om te eten leek ons niet zo vreemd, maar dat Igor niet wilde komen voor zijn hap vonden wij wel curieus. Misschien uit solidariteit met C.?

K. had Cieniy met "Sientje" aangesproken en haar daarmee diep beledigd. Nee, nu kwam zij zeker niet meer.

En Iegje dus ook niet!
Mevrouw K. heeft toen maar de drie overgebleven, volle voerbakjes op de daarvoor geëigende plekken gezet en verliet het pand snel opdat alle haarfabrieken in de gelegenheid gesteld werden in alle rust hun diner op te peuzelen. Echter, vanuit een ooghoek zag K. dat Iwan zich al op een nieuw vol bakje had geworpen, dus hij is zéker aan zijn trekken gekomen, om het maar zo te zeggen!

Os in nood (3)

Mevrouw K. was naar de Hoftuin teruggegaan om Myo, Harry en Panda weg te blazen zodat ze eindelijk met Cera en de Boez door beide Poorten naar de redactie terug kon lopen, om vanaf daar de zoektocht naar de Os voort te zetten.
Maar in de Hoftuin aangekomen besloot K. nog even te wachten met blazen, want waar daarstraks nog de Boez had gezeten zat nu Igor mooi te wezen, en hem moesten we natuurlijk, ondanks alles wat speelde, wel op zijn minst eerst nog even een knuffel geven voordat we de tuin gingen schoonblazen om zo een vrije doortocht te organiseren.

Maar tot een uitwisseling van hartelijke begroetingen tussen K. en Ieg kwam het helaas niet, want Ieg werd te zeer afgeleid door het onderaan de trap rondcirkelen van de knokploeg van Hof is Vol, en dan met name van een zo langzamerhand zeer pissige Myo.
En op dat moment dus nam mevrouw K. het besluit om een eind te maken aan al het gedraal, immers: de Os moest eindelijk een keer gevonden worden. Ze zette daarom haar beste blaasconcert op, niet te hard vanwege de slapende Hofmensen maar hard genoeg om de partijleden van Hof is Vol mee de stuipen op het lijf te jagen. En jawel, beide broertjes vlogen elkaar per abuis en van schrik dus pardoes al grommend aan en Myo dook angstig achter de Hortensia's weg. Igor ging bovenaan de trap (frontbalkon) zitten, waar gratis en voor niks de verdere voorstelling te bekijken was. Maar die was snel voorbij. K. riep namelijk haar twee reporters die direct begrepen waar het om draaide en rap de oversteek van Poort naar Poort namen. En zo stonden we al enkele seconden later weer veilig in de Katbladstraat.
Hoewel, veilig?

Jawel, best wel, want Wamy was alleen maar gekomen om serieus te helpen zoeken naar Oscar, wat natuurlijk ontzettend aardig en lief van hem was, al was het daarnaast ook een tikje ongeloofwaardig. Nee, wij gaven de Wams tenslotte toch maar het voordeel van de twijfel, en in optocht liepen we nog maar eens weer een keer naar de Kruidentuin...

Ja Boez, we gaan allemaal met je mee.

Kaija was ook nog op, maar we hadden de indruk dat dat niet uit vrije wil was. Ze was knap chagrijnig en maakte ons duidelijk dat ze de Os niet had gezien, en als dat wel het geval zou zijn geweest, had ze ons dat toch niet aan onze neus gehangen. En daar moesten we het maar mee doen.

Wel, mevrouw K. maakte samen met mevrouw Magiz (die wij eerder ergens onderweg tegen waren gekomen) nog een rondje langs alle bossages, en K. liet de zoeker van de camera over de struiken glijden om te zien of er nog twee kleine oogjes zouden oplichten, maar neen dus.
En toen namen wij het besluit om naar huis terug te keren en daar het ochtendgloren af te wachten...
Hadden wij u al verteld dat het hij-figuur bovenop de parkeergarage een soort van duizelig was geworden en al eerder via een sluipweg zeg maar naar de redactie was teruggekeerd en aan de buitentafel nadere berichten zat af te wachten? Nee, heh? Nou, bij deze dan, want toen gebeurde namelijk het volgende.

Nauwelijks een minuut na de terugkeer (bij de buitentafel) van K., Magiz, Cera, de Boez en Wamy, dook Oscar opeens uit het donker op. Hij kwam uit de richting van de Kruidentuin, leek behoorlijk gedesoriënteerd en onzeker van zijn zaak, dribbelde eerst wat onder de tafel op en neer en verstopte zich daarna achter een plantenpot onder het Poezenloket.
Uiteraard waren wij uitzinnig van vreugde, maar het bleek nog wel een klus om de verwarde Oscar ons huis binnen te loodsen, en uiteindelijk lukte het Magiz om onze kanjer op te pakken en in huis te zetten...

Wel, en zo kwam het dat de drie reporters pas ver over enen hun diner kregen.

Gisteren liepen wij met onze drie reporters nogmaals naar de Kruidentuin terug, speciaal om Oscar te observeren; wellicht zou ons dat wat wijzer maken. Het was erg opvallend dat Os bij het betreden van de tuin zijn oren onrustig alsmaar heen en weer in alle richtingen bewoog en schichtig achter de andere twee aan liep.
Wij denken nu dus dat de Os inderdaad op de dag van zijn vermissing (en van de voetbalwedstrijd) te maken kreeg met een stuk vuurwerk, misschien zelfs wel omdat het naar hem werd toegegooid of in elk geval vlakbij hem werd afgestoken. Dat de Os toen ergens onder of tussen de struiken is gekropen en zich daar al die tijd verstopt heeft gehouden, en dat hij ons tenslotte 's nachts toch maar is gevolgd toen hij de situatie als weer veilig had ingeschat.
Het kan ook zijn dat Oscar van schrik door afgeschoten vuurwerk de weg is overgestoken en zich een tijdlang aan de overkant van de gevaarlijke weg heeft schuil gehouden, maar dat is toch een stuk minder waarschijnlijk dan de eerste optie.
In elk geval zullen wij proberen onze reporters bij een volgende oranje-wedstrijd nog eerder op de dag naar de redactie terug te roepen, hoewel het natuurlijk onmogelijk is om het tijdstip te bepalen waarop de eerste idioot (of achterlijke gladiool) met zijn/haar eerste rotjes zal beginnen te gooien; deze keer was het immers ook al een uur voordat de wedstrijd zelfs maar begonnen was.
Nee, er zal gewoon een vuurwerkverbod moeten komen, en als dat niet lukt.... tja, een WK-verbod dan maar?

Geen nieuws, wel Igor en nog een kater

Was hier spake van onenigheid? Wij denken van wel, en zullen u uitleggen waarom.
Wel, Oscar was als eerste de Hoftuin ingelopen om aan een korte verkenning te beginnen. Hij was echter binnen een paar seconden weer terug in de Poort om te vertellen dat het daar in die tuin niet pluis was.
Cera geloofde hem en keerde direct om.
De Boez geloofde Oscar niet: hij stelde zijn vriend nog wat vragen maar die verdomde het om antwoord te geven. Toen zat er voor Boez natuurlijk niks anders op dan zelf maar eens op onderzoek uit te gaan, heh? Zo is dat. En dus ging hij dat doen.

Ja, maar dan wel heel voorzichtig natuurlijk, want je weet maar nooit.
En, Boez? Is het hier pluis of niet?

De Boez keek om zich heen maar zag niets bijzonders. Mevrouw K. zag wel wat. Niks aan de hand, alleen maar Igor op het dakje van de borderliner! De Os had zich dus aangesteld, en Cera had zich door hem laten beïnvloeden.

Mevrouw K. begroette Igor natuurlijk hartelijk, blij dat hij zijn afspraak van laatst (haar weer eens buiten te ontmoeten) was nagekomen.

Maar tot een diepte-interview kwam het niet omdat Igor teveel werd afgeleid door de rondscharrelende Boez.

Die was op zoek naar Igor, want rook hem maar zag hem niet.
Hoewel, zijn neus zat in de juiste richting, hij hoefde eigenlijk alleen maar zijn ogen te openen! Dat deed hij dus niet, ons sukkeltje...

En Ieg lachtte in zijn eh.... wel, die lachte de Boez dus stilletjes uit.
Ondertussen was Oscar ook gearriveerd nadat hij had gezien dat er geen gevaar dreigde; de B. stond immers nog steeds veilig op zijn poten.
En zo kreeg Igor het steeds meer naar zijn zin.

Want hij zag hoe de jongens hem zochten en niet konden vinden.
Tenminste, zo leek het. Nee, K. was er niet zo zeker van dat het ook zo was, want ze was nog een beetje beneveld door de vele wijntjes die zij op haar eigen gezondheid had genuttigd. Ja, want weer een jaar erbij is erg confronterend als je al wat ouder bent.
Zodoende dus.
Maar dit alles terzijde.

Cera was nu ook de tuin in gekomen maar nog steeds erg angstig en bezorgd. Vandaar dat ze zich overal telkens verschuilde (of was het nu verschool?) achter de planten.
Ze had niet eens in de gaten dat ze werd bespied.

Door het Hofblafbeest inderdaad, maar die zat opgesloten en kon dus geen kwaad doen, zeg maar.
Wel, laten wij terugkeren naar onze haarfabrieken. Tot zover hadden zij nog niets bijzonders gepresteerd en geen nieuws gevonden voor in het Katblad.

En zo te zien ging dat niet meer gebeuren ook.
De Boez snuffelde hier en daar nog wat, maar ving alleen maar de gebruikelijke geuren op van de leden van Hof is Vol (die waarschijnlijk allemaal nog te bedde lagen). Boez verving hun geuren door de zijne, al was het alleen maar om hen te pesten.

En daar Oscar ook niet van plan leek om zich nog even in te zetten voor het Katblad, besloot K. haar Nespresso-apparaat op te zoeken, want daar (de koffie dus) had zij op dat moment erg veel behoefte aan. Ja, met een flink glas water erbij, want dat helpt ook heel goed tegen een lastige kater...

Uitrusten na nieuwjaars-knuffels

Igor is gelukkig weer helemaal bekomen van de schrik (van het langdurig vuurwerklawaai) en wij zagen hem zelfs al even buiten op zijn balkon rondscharrelen.
Wij troffen hem deze keer gewoon thuis, bovenop zijn klimpaal. Hij rustte daar even uit nadat hij het bezoek had uitgezwaaid.
De flits van onze camera vond hij minder plezierig, net als mevrouw K. trouwens, want nu heeft hij erg rare ogen gekregen terwijl die anders altijd zo mooi zijn: blauw-zwart inderdaad.

Wij hebben nu met Ieg afgesproken elkaar spoedig weer eens te ontmoeten in de Hoftuin, maar dan wel op een moment dat de jongens van Hof is Vol met hun neus in hun voerbak hangen of nog op bed liggen. Of anders mag Ieg ook wel voor ons po(e)seren op het dakje van de Borderliner (blafbeest), alleen krijgen wij dan wel weer inzoomfoto's, tenzij mevrouw K. een ladder meeneemt (en gebruikt). Maar dat zien wij eerlijk gezegd nog niet zo gauw gebeuren.

Eindelijk Igor weer van dichtbij!

Laatst kregen wij tijdens een bezoek aan de Hoftuin opeens Igor in het vizier. Hij zat in de hoogste dakgoot van waar hij een prima uitzicht had op alle omringende tuinen.
En zo kwam het dat hij ons ook zag.

Wel, Ieg bedacht zich deze keer geen ogenblik en begon aan een lange afdaling, naar het keukendak toe van de Borderliner op de hoek.

Mevrouw K. had ondertussen ruim de tijd om nog even verder om zich heen te kijken en zag zodoende op een ander dak ook nog Caja, één van de huisgenoten van Igor. Zij moest er vermoedelijk op toe zien dat Ieg zonder ongelukken beneden kwam.

En aldus geschiedde: Igor arriveerde op het keukendak en volgde de drukke werkzaamheden (of bezigheden) van onze reporters. De fotograaf maakte ondertussen een serie foto's van het ventje-met-de-mooie-ogen, want hem hadden wij immers al lange tijd niet meer van dichtbij gezien!

Pas na vele verzoeken keek Ieg eindelijk een keer in de richting van de fotograaf, maar dat was toeval; Mickie liep daar namelijk ook rond.

Onze reporters moesten nodig Iwan's straat weer een keer inspecteren, en K. ging met hen mee. Op de terugweg zagen wij Ieg nog steeds over de dakrand hangen.

Terwijl de reporters nog een laatste inspectieronde door de Hoftuin maakten, schoot de fotograaf nog een paar laatste foto's van Igor, waarvan deze eigenlijk wel de leukste was.
Over de verrichtingen van onze reporters leest u later meer.

Onrust en Kakelaars

Deze foto's werden ons door mens Ina toegezonden, zonder verklarende tekst. Wij zullen daarom zelf proberen om uitleg te geven, al blijft het natuurlijk gissen. Want wat doet Iwan daar in dat struikje?
Het lijkt alsof hij naar de kippen zit te loeren, maar dan komt gelijk de vraag bij ons op waarom hij dat doet. Iwan is namelijk al sinds vele jaren gewend aan de aanwezigheid van deze Kakelaars in zijn tuin. Nee, we komen hier dus niet zo gauw uit en daarom kijken we maar snel naar de volgende foto.

Ah, Igor was dus ook in de tuin, maar hij kijkt achterom. Waarom hij dat doet? Wij hebben geen flauw idee en dus wordt deze fotoserie steeds geheimzinniger. Maar we geven het nog niet op en gaan gewoon door.

Ach, hier hebben we dan de Kukelaar. Deze is pas nieuw en schijnt minder vaak en hard te kukelen dan andere soorten Kukels, maar de buurvrouw van de familie is een andere mening toegedaan en ziet Laza Rus (dat is namelijk zijn naam) liever vertrekken, zelfs al wordt Laza al gedwongen om tot 11 uur uit te slapen omdat die buuf dat graag heeft...
Maar dit alles weer terzijde, want dit blog gaat over haarfabrieken en niet over Kukelaars en boze buurvrouwen.
Volgende foto!

Aha! Zou dit haarmeisje soms voor de onrust in de tuin van I en I zorgen?
Wij hoorden dat zij (Mickie natuurlijk) al wel vaker in deze tuin werd gesignaleerd, maar niemand weet nog precies langs welke weg zij daar komt. Wel lijkt het erop dat Mickie dol op kakelaars is maar dat liever geheim had willen houden. Waarom zou zij zich anders verschuilen?

Wel, hier hebben we M. dan toch nog vol in beeld. En zo te zien helemaal op haar gemak, vlak naast het kippenhok.

Wij hoorden trouwens dat Igor (die hier niet in beeld is) laatst werd gesignaleerd in de slaapkamer bij Bobo, en die woont dus helemaal aan het eind van de Katbladstraat, vlakbij het gevaarlijke water. Zouden zijn mensen wel weten dat Iegje 's nachts zo ver van huis gaat?

Helaas, dit is alweer de laatste foto: Mickie bij het struikje waar daarstraks Iwan nog onder lag.
Een duidelijk verhaal hebben we dus niet kunnen maken bij deze foto's, maar het lijkt ons toe dat Mickie door haar bezoek wat onrust veroorzaakte in de tuin van I, I en de Kakelaars.
Waar op dat moment de andere huisgenoten van I en I waren (Caja, Lotje en Cieniy), weten we niet. Misschien zaten ze wel vanaf het dak toe te kijken, maar het kan ook zijn dat ze uit waren of gewoon ergens binnen lagen te dutten. En daar moet u het mee doen.
(Met dank aan Ina voor deze leuke foto's!)